Rotjeknor

Katrina, Hannah, Gustav, Ike. Hoe hurricane kun je zijn? Toch zijn ze op een goede dag uitgeraast. Dacht ik. Maar onze Storm-man niet. Hij raast en tiert al 3 weken lang. Heeft het record schorsingen gevestigd binnen het daklozencircuit. Inloophuizen, kerken, belangenverenigingen, warme maaltijd voorzieningen, zinvolle (en minder zinvolle) tijdsbestedingen. Overal worden deuren en luiken dichtgetimmerd om oorvliezen, zenuwen en kwetsbare (ook minder kwetsbare) lichaamsdelen te sparen. Ook de producent (mijn opdrachtgever) heeft hem geschorst van deelname aan het theater na de hoeveelheid klachten van bepaalde speelplekken en bedreigingen aan collegae. Wat te doen?
We gaan toch naar Rotterdam, naar het huis met dagbesteding voor (zwaar) verslaafden. Terwijl wij opbouwen zitten zij hutje mutje verscholen in de blauwstaande gebruikersruimten. Maar zodra we gaan spelen, stroomt binnen een mum van tijd de zaal vol. Dan gaat er een hoop mis. Stoppen slaan door, de geluidsinstallatie hapert. spelers zijn de kluts kwijt omdat we 2 mensen missen. Niet alleen de geschorste gitarist maar ook onze grande dame die uit solidariteit met hem niet wil spelen. Maar het publiek is warm, heel warm. "Gooi die muziek toch uit!" roepen ze wanneer de installatie hapert en de spelers het met een karaoke versie moeten doen om de gitarist te compenseren en daar niet mee uit de voeten kunnen. "Laat ze zonder zingen!" Het is duidelijk. Het publiek is solidair met de spelers, ze herkennen zichzelf. Het kan niet meer stuk. Ze lachen om elke grap, vergeven iedere hapering en ze glimmen en blozen als onze buikdanseres opkomt en stralend haar dans doet. Als ik naderhand de spullen sta in te laden met mijn trouwe assistente, komen ze voorbij, schudden mijn hand, bedanken voor de fijne middag. En dat maakt alles weer goed. Wij Amsterdammers gaan helemaal plat: Lang leve Rotjeknor!

Podium

Het lijkt wel een estafette. Was onze Grande Dame net ontslagen uit de gevangenis, werd de Bouwer in zijn kladden gegrepen. De assistente die J. vervangt (die voorgoed uit de groep is gestapt) is nu zelf spoorloos. Afgelopen weekend waren er dus 5 spelers ipv 7. Mr. Ike greep zijn kansen. Hij stond nu op het podium en moest nog het één en ander kwijt over het opjagen van daklozen. Dat mag. Daar is een podium voor bedoeld. Daar mogen zaken aan de orde gesteld worden waar aan voorbij wordt gegaan. Daar mag je de aandacht vestigen op wat jij belangrijk vindt. Als Bridget Maasland een televisieprogramma mag maken over hoe zij moeder wordt in Amsterdam Zuid met al haar poen en gesettledheid en daarbij zo zwaar zucht alsof ze het moeilijkste bestaan van de wereld heeft, dan mag Mr. Ike het publiek bestoken met zijn woede en frustraties. Hij is nu op zoveel plekken weggejaagd en door zoveel mensen uitgekotst dat hij alleen nog dit toneel heeft. Hij braakt, tiert, en schreeuwt zijn liedjes eruit en slaat zo hard op zijn snaren dat er twee breken. En ondertussen bevalt Bridget van een zoon. Misschien noemt ze hem wel Ike, naar die orkaan weet u wel.

Ike

Hij was de rustigste van allemaal. Zoog aan zijn jointje, pingelde op zijn gitaar, hielp altijd mee met opbouw en vervoer en was nooit te beroerd om even snel heen en weer te skeeleren om iets op te halen. Hij bezat twee luxe speeltjes; een mobiel waarmee je kon filmen en een draagbare dvd-speler. Maar twee weken geleden is er iets geknapt. Zijn mobiel werd gestolen, zijn dvd speler ging kapot en hij werd uit het huis gezet van een oude makker met wie hij vroeger een plek heeft gedeeld in het bos. Sindsdien is er een woede bij hem losgebarsten die niet meer te stuiten is. Met dezelfde kracht waarmee Ike de kusten van Texas te lijf gaat, doet hij dat in de inloophuizen, in de kerken waar we spelen, tegen voorbijgangers op straat. Ikzelf wordt bespaard en weet hem af en toe nog te sussen door hem dingen te laten doen en sta te onderhandelen met agenten en veiligheidsmensen als we decorstukken komen ophalen en hij wordt aangezien als een indringer. Maar een dag later hoor ik dat hij een vrijwilligster bij de Diaconie een klap heeft verkocht, de straatpastor naar de keel heeft gegrepen en zo tekeer is gegaan in een inloophuis en bij BADT (belangenvereniging voor dak- en thuislozen), dat het aanklachten begon te regenen. Dus nu is hij wel opgepakt en vastgezet. Er stond hem nog een straf van 2 mnd te wachten, dus voorlopig blijft hij weg. Wij onze gitarist kwijt en hij zichzelf. Ik hoop dat hij in de hoekjes van zijn cel zichzelf weer een beetje terugvindt.

Gevangenis

Onze grande dame zit vast. En het ziet er naar uit dat zij niet bij de optredens kan zijn a.s. weekend. Deze dame leeft al zo'n beetje 20 jaar buiten de maatschappij, wil niet meer anders. Alle maatschappelijke hulp wijst zij af. Voor haar geen daklozenuitkering en zij weigert haar hand op te houden. Ze helpt wat oudere mensen en van die giften leeft zij. Halfverscholen in de bosjes staat haar tentje. Ze probeert zo vaak mogelijk te koken en nodigt steevast wat lotgenoten uit om de maaltijd te delen. Nare bijkomstigheid als je vastgezeten hebt (voor buitenslapen en wildplassen) is dat je meteen al je vergaarde spulletjes kwijt bent. Rucksichtlos worden tenten en spullen vernield en in containers gegooid. Alles wat deze dame krijgt aan spullen en kleding bewaart zij in vuilniszakken, die vervolgens verstopt worden. Ik denk, dat heel noord vol met vuilniszakken ligt, lacht zij wanneer dit in een improvisatie ter sprake komt. En nu maar hopen dat zij er een paar weet terug te vinden als zij weer wordt vrijgelaten.

Teddybeer

We gaan weer starten! Ik ben al anderhalve week bezig om de spelers op te trommelen, maar heb er twee nog niet kunnen vinden. De tam-tams werken lang niet zo goed als mobiele telefoons of brievenbussen. Komend weekend hebben we twee voorstellingen, dus we moeten er stevig tegenaan. We zijn wel onze repetitieruimte kwijt. De Nassaukerk heeft niet alleen een vol rooster met huurders en projecten, zij hebben ook de neus vol van alle klachten en aanvaringen. De grote dikke Teddybeer uit onze groep heeft namenlijk dagen dat hij veranderd in een grote brullende beer. Dan begint hij tegen iedereen te schelden. Zo is hij in het verledcen een paar keer zijn huis kwijtgeraakt. Toen moesten de buren het ontgelden. Maar nu scheldt hij tegen de koster, tegen andere gebruikers van de Nassaukerk en tegen de buren naast de kerk. We kunnen wel terecht bij het Straatpastoraat, maar die ruimte is zo groot als een doorsnee huiskamer. En de Brombeer baalt. Het huis wat hij begin dit jaar heeft gekregen ligt pal achter de Nassaukerk. Nu moet hij een stuk verder reizen en liet het dan ook afweten op de 1ste repetitie. En op de 2e repetitie begint hij mij uit te schelden omdat ik er iets over zeg. Maar schelden kan ik ook! Broodzak! Gladiool! Chipslijder! Hutspotter! Vinkenpieper! Uienbol! Zwellip! Vispatatzak! Knurft! Plofkont! Gromgrazer! Brulpaap! Piepvitter! Spuwprutter!

De vogel gevlogen

Ze wekken hem niet meer. Het zit erop. Ze hebben gedaan wat ze moesten doen en eind juli zijn de vogels vertrokken naar het zuiden. De zwaluwen komen pas terug op Koninginnedag, vertelt broeder F. Je kunt er je klok op gelijk zetten. Het dakloze bestaan heeft hem dicht bij de natuur gebracht. Maar die fascinatie voor vogels heeft hij al veel langer. Met groot plezier heeft hij tal van vogeltjes met potlood en aquarel tot leven gebracht. Maar zijn tekenspullen is hij al een tijd kwijt. Op een gegeven moment weet je niet meer waar je wat hebt opgeslagen. Toen hij zijn huis uit werd gezet door een lullige huurschuld van € 647,40 bij woningbouw Ymere raakte hij ook zijn zangvogeltje kwijt. Het beestje is naar het dierenasiel gebracht. Hij kan er nog verdrietig om worden. Toen hij die dag thuis kwam lag de helft van zijn spullen al in de container. Een nachtmerrie was het. Slechts een enkel tekenboek heeft hij kunnen redden. Na een paar jaar rondzwerven is hij het nu zat. Hij gaat de hulpverlening in en hoopt op een goede dag toch weer een eigen woning te krijgen. Hij is net op tijd weg, want de scholen zijn begonnen. De kinderen die hem altijd uitjouwen en troep op zijn slaapplek gooien hebben het nakijken. Deze vogel is gevlogen.

Spinnen

Vroeger ging ik er helemaal van uit mijn dak. Elke spin die het waagde mijn pad te kruisen kreeg een flinke lading decibellen over zich heen. De verhitte hoofden die aan kwamen rennen om het eender welke belagers van mij af te slaan, trokken gefronste grimassen. Moet je daarvoor de boel bij elkaar schreeuwen? Op z'n minst hadden ze aanranders, rovers of messentrekkers verwacht. Die angst voor spinnen ging pas over, toen ik een woonruimte had gehuurd waar het stikte van de muizen. Het schijnt zo te zijn, dat je niet voor beiden bang kunt zijn. Muizen staan voor het mannelijke en spinnen voor het vrouwelijke. Dus projecteerde ik mijn angst voortaan op de muizen en elke spin die ik tegenkwam sloeg ik achteloos weg. Dakloze broeder F. heeft vriendschap gesloten met spinnen. Hij slaapt al een paar maanden op een klein bootje onder de blote hemel. De winter is koud, maar de zomer heeft ook haar nadelen. Niet vanwege de temperatuur maar vanwege het licht. De nachten zijn kort en de vogels wekken hem al om 4.00uur. Bovendien stikt het van de muggen, ook niet bepaald bevordelijk voor een goede nachtrust. Maar hij heeft iets ontdekt. De spinnen vangen diezelfde muggen in hun web. Waar hij voorheen de webben meteen wegmaaide, houdt hij ze nu voorzichtig intact. Hij laat zijn vriendinnen boven zijn gezicht rustig hun gang gaan. En nu hebben al die webben een natuurlijke klamboo gevormd en dat scheelt heel wat muggenbulten vertelt hij met een grimas.